[Fic] Valentine is forgotten
posted on 14 Feb 2011 20:17 by y-devil-otaku in Fiction
ยะปะยิบโป้!~
(ร้องอะไรของมันฟระ= =;;)
เนื่องในวาเลนไทน์ทั้งทีอัพมันซักหน่อย กลัวแมงมุมเกาะบล็อกดองนานเกิน...
F5 !!!!
กดมันเข้าไปซ้า~~~!!! (โดนตบ)
วันนี้มาเปลี่ยนธีมครับผม=w= นั่งมึนโค้ดสิยู่ตั้งนานเมื่อวานนี้
ที่จริงแล้วเฮดบล็อกมันเสร็จเป็นชาติหละเพิ่งจะได้เอาออกมาเปลี่ยนเฮดซักที= =;;
ถึงจะเทศกาลวาเลนไทน์ยังไงผมก็ไม่เอาสีชมพูๆแดงๆหรอกครับหวานเกิน… (กลัวไม่กล้าเข้าบล็อกตัวเอง)
ไม่รู้นะ..ทำไมอยู่ๆก็รู้สึกอยากแต่งฟิคขึ้นมาซะงั้น...
ในเช้าวันจันทร์วันที่น่าเบื่อหน่ายสำหรับใครหลายๆคน รวมถึงตัวของเด็กหนุ่มที่นอนพิงต้นไม้ประจำที่กลุ่มเพื่อนๆของพวกเขามานั่งรวมกันอยู่ทุกๆเช้า
เพียงแต่มันไม่ได้เป็นวันจันทร์เหมือนกับทุกๆสัปดาห์ แต่ในวันนี้....
เป็นวันวาเลนไทน์...
เด็กหนุ่มคนนั้นหันไปตามเสียงที่ดังจอแจชวนให้รำคาญใจสำหรับเขา
“มันจะวิเศษณ์วิโสซักแค่ไหนเชียว....กะแค่วันวาเลนไทน์ มันก็แค่วันธรรมดาๆวันนึงนั้นแหละ”เขาสถบออกมาเบาๆกับตัวเองโดยไม่สนใจกับบรรยากาศรอบข้าง...
วันแห่งความรักงั้นเหรอ...
สายตาเหม่อลอยภายใต้กรอบแว่นที่ใครต่างก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่แว่นสายตาแต่เป็นแว่นที่ใส่เพื่อกันรังสีจากจอคอมพิวเตอร์ ตาคู่นั้นยังคงเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้านภาที่กว้างใหญ่ ความคิดของเขาที่ขาวโพล่งเหมือนต้องการคำถามตอบจากความคิดของเขา.. ว่าจะมีวันนี้ไปเพื่ออะไร... ไม่มีวันนี้ซักวันจะเป็นอะไรไป ไม่มีวันนี้ซักวันคนเราก็รักกันได้ ไม่มีวันนี้ซักวันคนเราก็บอกรักสารภาพรักกันได้ ..... แล้วจะมีมันไปเพื่ออะไร....
วันที่ตัวตนของเขามักถูกลืม...
มันเป็นแบบนี้แทบจะทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องของเขา หรือเพื่อนที่รู้จักกันแต่ไม่สนิทกันมากมาให้ของขวัญวาเลนไทน์เขา ประโยคที่เขาได้ยินอยู่เป็นประจำทุกปี..
“อ้าว... วันนี้วันเกิดนายงั้นเหรอ”
หรือบางครั้ง...แม้กระทั่งเพื่อนสนิท....ยังลืมวันที่เขาเกิดมา...
แต่สิ่งที่จะทำให้เขารู้สึกปวดใจมากที่สุด...
หากคนที่เขารักไม่ได้ให้ของขวัญเขาในวันนี้..วันเกิดของเขา...
คนที่เขารักมักจะบอกว่ากลัวโดนเข้าใจผิด
หากเพื่อนของเขาบอกว่าลืมหยิบของมาให้เขาก็ไม่ได้คิดอะไร...
แต่ถ้าจงใจไม่หยิบมา....ก็คง...
เสียใจน่าดู....
แล้วถ้ายิ่งเป็น....
คนที่ตัวเองรัก.....
จะรู้สึกยังไงกัน...
ในตอนเที่ยงของวันนี้ เพื่อนของผมนามว่า”ปุ๊ก”ก็มาบอกกับผมว่า..
“เดี๋ยวลงไปข้างล่างก่อนเลยนะเดี๋ยวตามไป” ให้ตายเหอะ พวกนี้เนี่ยปิดความลับไม่เก่งเอาซะเลยดูก็รู้แล้วว่ามันต้องมีอะไรซักอย่าง.. แต่ผมก็ทำเป็นแกล้งโง่ไปงั้นๆ...
พอลงมาได้ไม่นานนักผมกับแปมเพื่อนในกลุ่มอีกคนที่เกิดวันเดียวกันก็มานั่งที่โรงอาหาร ผมชำเลืองเห็นเลย์กับเกดที่กำลังเดินมาหาพวกเรา...พร้อมกับเค้ก...
เป็นครั้งแรกที่พวกเราจัดงานวันเกิดกันในกลุ่ม อาจจะเป็นเพราะในวันนี้มีคนเกิดในกลุ่ม 2 คนด้วยหละมั้ง ผมคิดว่างั้นน่ะนะ...
หลังจากเป่าเทียนเสร็จเกดก็ให้ผมเป็นคนเปิดงาน..หมายถึงทานเค้กคนแรกน่ะ...
ผมหันไปทางขวามือของตนเอง...เขากำลังทานข้าวอยู่
ผมเรียกเขาให้หันมาแล้วยื่นเค้กในช้อนให้...ผมอยากให้เอากินด้วย...ผมอยากป้อนเขา
เขาปฏิเสธกลับถึงจะอยากพูดว่า”วันนี้วันเกิดผมนะ”แต่มันก็เป็นการเอาแต่ใจตัวเอง
ผมพยายามยื้อ พยายามขอ ....แต่สุดท้ายก็โดนปฏิเสธ..
ผมเอาช้อนที่ถืออยู่มาวางไว้บนจานเค้ก จากนั้น....
สิ่งที่ผมไม่อยากให้มันออกมาในตอนนี้มากที่สุด... มันก็ออกมา....
น้ำตา....
ฮะๆงี่เง่าจัง เนอะ คิดว่างั้นมั๊ย....
*ฉับ!!*
/โดนเตะ
ตัดจบค้างคาดีจัง=w= (ได้ข่าวว่าแกคิดต่อไม่ออก)
ไม่รู้ว่าได้พล๊อตเรื่องมาจากไหน แต่งคนละวันกันเลยรู้สึกว่าตอนแรกๆกับตอนหลังๆมันไม่ค่อยเข้ากันยังไงไม่รู้;w;
แต่คาดว่าคนในกลุ่มน่าจะรู้ว่า “เขา” และ “เธอ” ที่ว่านั้นคือใคร =w=~
ยังไงก็ฝากเม้นฟิคส่วนนี้ด้วยนะครับ=w= นานๆจะแต่งฟิคซักทีเลยไม่ค่อยรู้ว่าออกมาดีหรือเปล่า
เอนทรี่นี้มีแต่ตัวหนังสือ= =;; เห็นแล้วมึนเองซิบๆ งั้นเอานี้ไปก่อนจาก...
ลูกคนใหม่!! ลง EH มีนานี้ครัฟ!!
ใครที่มีเฟสผมอยู่จะเคยเห็นแล้ว=w=
โดยส่วนตัวชอบผมดำมากกว่า แต่ตอนแรกไม่ค่อยแน่ใจเลยลงไป 2 สี
ฝากเม้นถึงลูกชายคนนี้ด้วยนะครับ=w=
/เผ่นไปปั่นการบ้านใบงาน 3 ใบส่งพรุ่งนี้ (วิ่งฝุ่นตลบ)
ปล.มีใครรู้มั่งว่าวันนี้วันเกิดผม...
edit @ 17 Feb 2011 21:29:10 by Maki...